SOBRE MI MALDAD y otros valores


si me preguntas si soy mala te diré rotundamente que no
si me preguntas si me llaman mala te diré rotundamente que sí

y te juro que no lo comprendo

creo que siempre he sido un poco justiciera, asegurarme de que cada uno recibe lo que se merece según mis razonamientos

the ultimate tool in the hand of the too slow working karma

pero ... por qué?

se puede estar feliz estando siempre, o casi siempre, calculando y actualizando el perfil de las personas que me rodean?

cuando más feliz estoy es cuando estoy piripi, cuando ya no se forman pensamientos negativos, vengativos, decisivos y tajantes, cuando las reacciones son honestas sin pensamiento analizador, cuando la risa es de oreja a oreja, cuando el interés es real, cuando hablar con otros es natural, sin manipulación, sin intentar averiguar las cosas que no estoy preguntando, cuando mis defensas están bajadas y sorprendentemente innecesarias, cuando la vergüenza se desvanece y me da lo mismo, verdaderamente lo mismo, lo que alguien pueda pensar porque en ese momento estoy absolutamente segura de que si me entienden mal es que no han prestado atención, y si me entienden bien es que nos lo estamos pasando genial y este es sólo el comienzo.

ojalá ese fuese mi estado natural

maybe there's something wrong with my wiring

recuerdo unos dibujos de pequeña en los que había un elefante en el bosque que estaba siempre enfadado, daba respuestas maleducadas, insultaba enseguida a todo el mundo y los demás animales lo evitaban, nadie quería su amistad.
un día mientras casi aplasta a un ratoncito (creo que era ratoncito), este animalillo se da cuenta de que el elefante tenía un pedacito de vidrio clavado en la planta de su pie. entonces el ratoncito le grita que pare un segundo, el elefante le hace caso, el ratoncito le saca el pedacito y entonces se dan cuenta de que todo ese amargor que el elefante desprendía no era culpa de nadie, era porque el elefante tenía un dolor permanente que le quitaba las ganas, la paciencia con los demás y lo veía todo negro.

la pregunta es... cuál es mi trozo de vidrio clavado en mi planta? o es una historia muy ñoña, demasiado simplificada para poder resolver los problemas psicológicos que cada amargado de la vida podemos tener?

siempre me ha gustado simplificar las cosas, así son más fáciles de interpretar, reduciéndolas a una unidad
y posiblemente así es más fácil llegar a concusiones equivocadas

Good bye, sweet avatar


Que sí, que a lo mejor me estoy haciendo vieja para seguir con estos dilemas de adolescente
Que a lo mejor mis ideas son pueriles, pues nada, que me delate mi inmadurez y que te confunda mi edad.

Da igual lo que diga mi signo, a mi me cuesta no idealizar el pasado, a mi me cuesta mucho pasar página y más que tener miedo a perder el amor -siempre que pensé que lo tuve- de hecho le tengo mucho más miedo a tener que reinventarme.

Recuerdo una publicación vieja de un amigo en la que se quejaba de que cuando una relación se acaba nos encuentra en un proceso de transformación que tenemos que parar y aparte de que cuesta pararlo, cuesta deshacerlo y retroceder. Una separación nos encuentra jugando una partida de un juego en el que pensabas que te estabas perfeccionando y antes de acabarlo te das cuenta de que ya nadie más está jugando contigo, y que no hay nadie que conozca ese juego, que hace tiempo que se ha descatalogado y que el último otro jugador ha abandonado. Además, sería un insulto pedirle a alguien que siga de donde el otro lo ha dejado. Y así el duelo empieza por empezar a olvidarte de tu rol, por volver a ser más o menos neutral para que puedas, con suerte, empezar otro juego con otra persona.
Ah, que tú no quieres así? Pues yo sí.

Y así me encuentro de nuevo en mi estado neutral, en el que estoy acabando de soltar las últimas manías adorables adquiridas en el último juego. Y en este momento me encuentro con ese pequeño soplo de aire que me falta, cuando ya le doy la espalda a mi avatar. Cuando le doy alas a otras pasiones que ya no tienen nada que ver con las últimas.

No es la primera vez, ojalá sea la última. Pero añoro a mi avatar, tal como añoré y tuve que olvidar a la anterior, la saludo desde lejos y le recuerdo que me había encantado esa versión de mi misma.


Redundant mindfucks


Me pasa mucho, y a menudo, de hecho casi siempre que no me quedo dormida viendo algo.

Cuando las luces se han apagado, e incluso el móvil lo he dejado de lado con la intención de ponerme a dormir, durante un instante, o dos, parece que se me juntan las noches, se me junta una multitud de recuerdos, más que en cualquier otro momento del día, y todos me sorprenden en otro momento, con otras personas, o con otras sensaciones en el alma. A veces entrelazados, a veces conectados por ser totalmente opuestos y en contraste con el recuerdo anterior.

Y así recuerdo cómo me sentía unos minutos antes de quedarme dormida cuando vivía aún con mis padres, cuando tenía la ilusión del futuro que me lo prometía todo.

O cuando me iba a ir de acampada al día siguiente, y la noche no se estaba pasando lo suficientemente rápido para que fuera ya mañana, y encima con insomnio para que pareciera más larga aún.

¿Sabías que durante 4 buenos meses antes de irme a la cama hacía unos buenos abdominales noche tras noche a la luz tenue de una lámpara de mesa? Qué manera de perder el tiempo. Si está claro que estas cosas no me duran, ¿por qué me sigo mintiendo?

O cuando en casa de mi hermana me imaginaba que su marido y ella se estaban acostando y eso me provocaba curiosidad. Es que siempre he sido una pequeña rebelde con curiosidades para estos temas.

O como en casa de mi abuela me iba a la cama del aburrimiento y sólo me alegraba la idea de que mi presencia ahí hacía que mi hermano pequeño no se sintiera tan solo. Y cuando pienso en eso, inevitablemente recuerdo esa noche cuando después de haberme quedado dormida, mis padres me llevaron a nuestra casa y mi hermano se quedó con mi abuela. Y lloraba, porque la soledad, y saber que no tenía con quien hablar y jugar hacía que los días le parecieran muy, demasiado largos, y yo lloraba porque aunque tampoco me gustaba estar ahí la idea de que mi hermano se quedara sólo me dolía aún más. No sé por qué acabo de pensar en esto ahora... sólo sé que ahora lo echo de menos... en fin, vuelvo a mi tema.

Porque también me reencuentro en esas noches que no me recuerdan a algo en especial, solamente a la sensación de estar en otro sitio, en la casa de mi hermano, con esa moqueta oscura en el suelo que no había cortado muy bien, y ese armario que me lo había comprado con mi primer sueldo de camarera, que desde el día uno casi se me caía encima.

Y recuerdo noches de hotel de mi último trabajo, esa sensación de querer no estar ahí, cuando no podía disfrutar de mi presente, cuando el culpable no era el sitio sino la compañía, mejor dicho, la filosofía de las personas de las que estaba rodeada y el estar haciendo lo que no me apasionaba.

Y por supuesto, siempre me paso unos instantes por esa época en la que amaba, y que ahora esos unos cuantos años se resumen a unos cuantos, pocos recuerdos, porque realmente no sólo que se nos pasa, sino que el olvido realmente significa olvidar.
Recuerdo cuando, como ahora, la luz estaba apagada y esperaba a que me entrase el sueño, y le escuchaba la respiración y notaba su mano caliente cogiéndome en el sueño de mi nalga izquierda; estaba segura de que eso iba a durar toda la vida, y que cualquier idea de que eso se iba a acabar algún día me rompía el alma y la alejaba de mi mente. Pero me miro ahora y me veo ok, y que no ha sido para tanto, que esto de estar en mi propia compañía no es tan malo como pensaba que iba a serlo, que en realidad me gusta dormir sola y que los abrazos nocturnos me quitan el aire.

Y así, pasando de recuerdo en sensación, y de memorias del pasado en los que tenía miedos e ilusiones a un futuro que ya pasó, se me disminuye el presente sabiendo que es sólo un instante más, que ya muy pocas veces llega a hacerme sentir gran cosa. This too shall pass. Aunque sea bueno o malo.

Ya no sé el por qué, sólo sé que esto sigue, que no se está ni demasiado mal, ni demasiado bien, y, por suerte tengo bastantes estímulos que me mantienen alejada de comerme la cabeza extremadamente a menudo.

Pero pase lo que pase, y haga lo que haga, mis pocos minutos de insomnio antes que quedarme dormida, me obligan a hacer estas pequeñas confesiones involuntarias de estados de ánimo presentes enlazados casi siempre a la misma cadena de sentimientos, miedos, esperanzas, logros, alegrías y tristezas pasadas, e inevitablemente me pregunto dónde estaré unos cuantos años desde hoy, cuando no recordaré esta noche, ni esta pequeña pausa de reflexión por ser demasiado insignificante.

Sensación muy muy nueva

Estos días tuve a mi sobrinita aquí. Una monada de 7 años, (demasiado) llena de energía y vitalidad. Ella no camina, da saltitos. Y habla mucho. Y te lo quiere enseñar todo. Y no saldría nunca de la piscina. Ni del mar. Y quiere saltar donde el agua esté más profunda. Y le da miedo hacer cosas nuevas, pero se deja convencer. Y quiere pizza y pasta. Y no le gustan los sabores fuertes. 

Con ella aprendí de nuevo que el dentífrico "quema", y si la comida está caliente también quema. 

Pero lo que más me ha conquistado ha sido cuando comiendo los primeros macarrones que he cocinado para una niña en toda mi vida, se haya parado y me haya dicho con su dulce voz de pito: qué bueno está. 

Y luego quiso ir a la cama. Y cuando se queda dormida quiere silencio, y oscuridad, y alguien a quien abrazar. Y antes de quedarse dormida tiene un par de pequeñitos espasmos. 

Te dije que es Géminis, como yo?


No crezcas, angelito mío. Porque llegarás a dudar de tu inocente alma, y dejarás de contarlo todo, y te preocuparás de la forma de tu nariz, y dejarás de sonreír. 


Y te partirán tu dulce corazón. 


Quédate así, dame un abrazo más y enséñame otro vídeo de gatitos. 


Me chiflan los estereogramas

Estaba en Rumanía hace ya más de unos 11-12 años y en una revista que sacaron creo que en febrero y en la contraportada había, supuestamente, una imagen en 3D de un corazón. Una imagen que nadie podía ver. Fue muy frustrante, especialmente cuando una compañera logró verla. No sabíamos si nos estaba tomando el pelo o no, pero dijo que el secreto es verlo pero no mirarlo. Como cuando miras una cosa pero piensas en otra, y entonces se descubre. 

Y después de muchos intentos, la vi. Fue de lo más mágico. Poder ver algo que casi nadie podía ver y que muchos han dejado de intentar. 

Y aún hoy mismo, me fascinan. Son maravillosos. No me canso. Aunque sólo sea una imagen al fin y al cabo. Pero parece otra dimensión. Esa nitidez es algo extraordinario. Siempre me pone de buen humor mirar un estereograma. ¿Mi parte favorita? Cuando después de unos 4-5 segundos de intentar verla de repente se abre, como un estado de trance, y lo que estaba invisible se vuelve claro, exclusivo, bello. 

Aquí están algunas de mis favoritas: 

















Cuando empiezas la semana con conclusiones:



He aprendido que de lo normal, la verdad es la más obvia, pero cuando no nos gusta la verdad inventamos excusas, tanto para nosotros como para otros. He aprendido que nos gusta cerrar los ojos y los oídos para mantener la ilusión un poco más, cuando en realidad quien te quiere te busca, quien te extraña te llama, quien te ama no te engaña, quien es tu amigo lo demuestra, que las relaciones significan tiempo invertido y deseo de pasar tiempo con las personas que significan algo para ti. Y que si no son así, están jugando contigo, y si no eres así, estás jugando un poco con los demás. 

También he aprendido que normalmente nunca entenderemos el sufrimiento que les hemos provocado a los demás hasta que otros no nos provoquen el mismo tipo de sufrimiento a nosotros. Pero que también nunca entenderemos que aunque alguien nos hizo daño, a lo mejor no fue con intención o con pura maldad hasta que nosotros no le provocamos a otra persona el mismo tipo de sufrimiento y nos damos cuenta de que probablemente hemos juzgado demasiado duro a la persona que nos había hecho sufrir, que no son unos monstruos, igual que yo no soy un monstruo cuando le provoco a alguien el mismo tipo de sufrimiento, o parecido, sin haber sido ese mi objetivo. 

Las cosas como son, no como nos gustaría que fueran



No sé cómo enfocar esto correctamente sin dejarme cosas, pero lo voy a intentar. Por cierto, es un post que va más enfocado hacia las chicas, pero si te sientes cómodo, cambia el género y se te aplicará a ti también. Allá vamos:

Nunca he sido una chica flaca. Nací con 4 kg, o sea, ni como bebé fui pequeñita. Siempre estoy a dieta y siempre bromeo sobre ello. Ha sido el complejo que más tiempo he llevado, a veces muy obvio, a veces muy enmascado. 

En los últimos años se nota una campaña muy ávida en contra del fat shaming y body shaming. Y no me parece mal. Está ayudando a mucha gente, estoy muy convencida, está levantando el ánimo y está dando esperanzas. Por todas partes vemos actrices y cantantes y famosas que se oponen al Photoshop, que dicen claramente: "sí, me gusta comer, estoy gorda, deal with it, si no te gusta mira a otro lado." Bien, bien, hasta ahora todo bien. 
Pero no sólo un número alto de IMC hace que las chicas se sientan menos de lo que son, sino que también la forma de sus pechos, las varices, las estrías, las pecas, la falta o la sobra de músculo, hay muchas razones que tenemos para sentirnos insuficientes. Y ya que me gusta abarcar lo máximo posible en mis artículos, te voy a decir que esto se les aplica a los chicos también, aunque ellos parezcan un poco más imunes a esta presión personal y social. 
Dicen que el culpable de todo esto son las revistas, los ideales impuestos por la moda, las series, las películas, el Hollywood. Recuerdo que en un monólogo de una de mis comediantas favoritas, Amy Schumer, ella cuenta que le han dicho que si quiere salir en la pantalla de su propia película tiene que pesar menos de 65 kilos porque si no a la gente le va a molestar verla actuar. Y adelgazó para la película y volvió a engordar después y promete no volver a adelgazar nunca para satisfacer a alguien. ¡Pues muy bien!

PERO (y alguien decía que lo importante siempre viene después del "pero" y lo otro es sólo para suavizar la situación)
PERO, el problema no es ni la moda, ni las películas, ni el Photoshop, de hecho creo que ni siquiera es un problema sino una realidad: lo que desmantela en gran parte toda esta campaña de self confidence no es que nadie es perfecto, sino que hay cuerpos que sí que son casi perfectos sin Photoshop, sin exceso de maquillaje, sin fajas que se llevan debajo de la ropa para simular una cintura de avispa, sin un sujetador push-up. Lo que nos manda a callar al fin y al cabo no es que a los chicos no les gustemos porque no nos parecemos a las chicas de las revistas, de hecho ellos ni siquiera miran esas revistas, sino nosotras. Lo que nos manda a callar es el hecho de que hay chicas que sin muchas alteraciones artificiales las miras y dices: es que está muy buena y es preciosa. 
Así que lo que yo pienso al fin y al cabo para mi misma, es lo siguiente: intenta ser tu mejor versión de ti misma. Hazlo para ti misma, con confianza, no con actitud de inferioridad ni de víctima. Si puedes ser más culta, sé más culta. Si puedes ser más interesante, sé más interesante. Si puedes ser más artística, sé más artística. Si puedes ser más atlética, sé más atletica. No te entierres en la excusa de: "soy gordita pero tengo buena personalidad"; "me sobran unos kilos pero tengo un buen sentido del humor". Si he conseguido invertir en mi intelecto, en mi personalidad y las he mejorado, también puedo invertir en mi cuerpo y mejorarlo. No es fácil. Pero tampoco es fácil sacarte una carrera, ser mejor en el trabajo, seguir tus sueños, dejar de fumar o ser autónomo. Las cosas que valen la pena nos cuestan. Estar bueno nos costará también.  
Hay cosas que no podremos cambiar por mucho que nos gustara sin llegar a operaciones estéticas (altura, nariz, orejas, una frente ancha, etc) o alteraciones genéticas (alérgias, fobias, manías), pero hay cosas que sí, y si se pueden mejorar se deberían mejorar, y las que no las podemos mejorar, esas sí que deberíamos aprender a aceptarlas. 

Que si te gustas más gordita, pues sé como te gustas. Si a tu pareja le gusta que estés redondita y no le gustas flaca, adelante. Estoy hablando de mi, y estoy hablando de las chicas que sí que les gustaría estar más flacas y le echan la culpa a las revistas por sus complejos. Es la verdad, aunque parece que es algo que no se dice en público últimamente porque queda feo, pero hay que reconocerlo: en realidad a todos nos gustan guapos y guapas. No son las revistas, no son las películas, no es el Photoshop, somos nosotros, y es normal que nos guste lo esteticamente bello. 

Make peace, not love

I want to go somewhere where it's raining


Sólo sé que no sé nada, y te lo voy a demostrar




¿Qué es la vida? Hoy me han dado una definición muy mona: la vida es corriente eléctrica
No sé mucho de física, así que no sé más que esto, el título de lo que podría haber sido un gran libro.

Si no es la primera vez que te pasas por mi blog sabrás algo de mi historia. Muy creyente en el Dios cristiano y en un mundo metafísico hasta los 23. Agnóstica desde entonces. Tengo 28. La religión ha dejado una huella bastante profunda en mi ser, como es de esperar. Pero con cada día me alejo más de la metafísica. No es algo bonito en sí. No es algo que persigo. No sé si es algo correcto. En fin. 

Pero la vida en sí, lo que hace que desde un punto de vista médico se llame "estar vivo" es esa corriente que hace que un cuerpo pueda seguir funcionando. Tampoco sé mucho de medicina- pero sé que mientras todo funcione desde un punto de vista físico y químico, seguiré con vida; mis neuronas, nervios, venas, órganos, todo permite que esa corriente fluya; sangre y oxígeno, y vitaminas, y yo qué sé más, llegue donde tiene que llegar.  

Recuerdo que una vez leí lo que decían que es la causa del envejecimiento: nuestras células mueren y otras nuevas las reemplazan. Pero las nuevas son clones de las viejas, y la calidad de las nuevas va disminuyendo, y así aparecen fallos en nuestro sistema. Ya no hay color para todo el pelo, la vista y el oído va disminuyendo, la memoria se desvanece, las heridas tardan cada vez más en curarse, nuestras queridas arrugas se van acentuando, etc. 

Hay otros fallos a parte del envejecimiento. Y los fallos pueden ser del software o del hardware. No me hagas mucho caso que la informática tampoco se me da fenomenal. El hardware sería nuestro cuerpo en sí: huesos, carne, grasa, músculo, órganos, sistemas: digestivo, nervioso, linfático, endocrino, etc. Los errores del "hardware" normalmente tienen que ver con malformaciones innatas o con accidentes externos: nacer con el corazón en la parte derecha por ejemplo, o quemarte la piel. El software, por otro lado, es nuestro sistema operativo, bastante inteligente, por cierto, que aprende de los errores y se va formando. Lo más interesante es que es, o parece ser, bastante creativo, pero no sé hasta qué punto. Esta parte me parece de lo más super mega bestial y los sociólogos, psicólogos, psiquiatras, etc. se lo están pasando pipa intentando averiguarlo. Los errores del software supongo que tienen que ver con problemas mentales, pero ya se vuelve interesante el tema porque hay bastante drama y controversia sobre qué es natural y normal y qué es enfermedad cuando hablamos de salud y trastorno mental dependiendo de época, cultura y sociedad. Por ejemplo, el síndrome de Asperger o la adicción al sexo.  

Y así, pasando de tema en tema mientras vamos profundizando, inevitablemente llegamos al ADN, esa cosa en forma de espiral que nunca podré entender, pero que es la hostia. Ahí está el gatillo de mi destino. No mi futuro, sino todo lo que determinará mi futuro. Mi hardware y software. Tampoco sé mucho de genética.

Posiblemente un día lleguemos a modificar el ADN humano mientras la persona siga con vida. Adiós a las operaciones estéticas, a los complejos físicos, a problemas de salud, a problemas mentales de nacimiento (hardware); pero no tengo ni idea cómo afectará los cambios del ADN en el software. Algunos serán alucinantes, pero al mismo tiempo dan miedo. Imagínate poder cambiar el ADN con completa libertad. Que puedas determinar si eres gay o heterosexual por ejemplo. Es como darle a un niño el volante del coche más complicado que existe (y con el volante el control del coche también, porque sólo con el volante tampoco sería tan peligroso). Además, no puedes ser tu médico y tu paciente al mismo tiempo, es como operarte a ti mismo mientras estás mareado por causa de la anestesia. 
Pero supongo que para llegar a eso falta mucho tiempo, y que las cosas ocurren paulatinamente y que habrá sistemas que lo controlen todo, como los hay hoy por ejemplo en el sistema de recetas médicas y autorizaciones. 
Y por supuesto que habrá mercado negro, y operaciones ilegales, porque las cosas son así. 

Claro, esto si no habremos ayudado a nuestro planeta a extinguirnos antes de llegar tan lejos, o si no lo habrá petado algún listo con una bomba atómica.

Todo esto es complicado, pero en realidad esta es la parte simple. 

La parte complicada de verdad son las emociones y los sentimientos, y en ese campo no hemos aprendido casi nada en toda la historia de la existencia humana. Tengo la impresión de que las emociones y los sentimientos como amor, envidia, bondad, sinceridad, odio, indiferencia, tristeza, generosidad, cariño, altruismo, lealtad, engaño, egoísmo, etc. son aspectos aún abstractos, misteriosos, místicos. Los poemas de amor de hace 3.000 años escritos en un pergamino siguen valiendo para nuestros mensajes de WhatsApp. 
Como te habrás dado cuenta después de leer mi chorrada de post, no sé muchas cosas, pero de lo que no tengo ni freaking idea es si y cómo están ligadas las emociones y los sentimientos a nuestro ADN, a nuestro hardware y software. ¿Dónde y en qué momento aparece la consciencia? Cómo y por qué contemplar la luna nos provoca nostalgia, cómo mirar un gatito ronroneando nos hace felices, cómo el enfadarnos nos hace calentarnos no sólo la cabeza sino que literalmente sudemos, cómo fallar nos hace llorar, cómo me pone Berto Romero. 

Porque al fin y al cabo -como dice una frase muy cursi, tan cursi que ya no le hacemos caso pero ya que has llegado hasta el final de esta lectura haz un esfuerzo- vivir no es lo mismo que estar vivo.

Y porque el research hecho para poder escribir esta entrada me ha llevado a cosas maravillosas, pon un Gabriel en tu vida:

Gabriel el muñeco erótico más realista del mundo 

(pulsa sin miedo que es enlace)

Make a wish



Sinceramente estoy algo harta de estar medio triste, de ser siempre la realista, de reaccionar correctamente, de calcular e ir con cuidado, de echarle agua a las fiestas, de esperar que algo malo pase para que nada me pille desprevenida y para que vuelva a tener razón.
Tengo ganas de esperanza, de dar caricias, de recibirlas, de no pensar que todo es transitorio y por ser transitorio no se merece mi atención ni mi inversión.
Quiero no calcular el tiempo que pasa mientras observo el arcoíris, quiero no darme tanta prisa en el coche y disfrutar más del camino.
Quiero dejar de esperar cosas por parte de nadie y dejar que me sorprendan, que vuelva a dar las gracias con toda sinceridad.
Quiero volver a creer en cosas etéreas.

Quiero sutileza, delicadeza y ternura. 

Stii ce e intragosteala?

E cantecul sirenelor. 


Wishes and stars



Everyone seems so certain
Everyone knows who they are
Everyone’s got a mother and a father
They all seem so sure they’re going far
They all got more friends than they can use

Except me ‘cause I’m a fool
I’m as simple as a bee
As a melody in C
But it don’t matter
There are more wishes than stars

Every guest
So pleased with themselves
They’re brimming with success
Their whole life’s been blessed
But it don’t matter

Everyone’s been on a holiday in the sun
Or they just got back from one
All they do is just have fun
They all got more friends than they can use

I’m not too certain about many things
I’m not too sure who I am
I ain't got no mother and I ain't got no father
I ain't got no girlfriend to hold my hand

I’m slow like the trees when they grow
I’m sluggish like the ocean when it moves
I’m plain like water or like rain
But I shouldn’t complain cause it don’t matter

There are more wishes than stars
More wishes than stars

E doar randul tau acum




Stiam despre Deivid ca prima sotie s-a divortat de el si el nici macar nu si-a dat seama ca nu erau fericiti. L-a socat. Intr-o zi a ajuns acasa si hainele ei nu mai erau.  A aflat printr-un telefon ca divortul e deja inceput. S-a trezit parasit si fara explicatii. 

Dupa mai mult timp a cunoscut-o pe actuala lui sotie, Jo. Sunt casatoriti deja de ceva ani si desi au amandoi peste 60 de ani sunt simpatici si indragostiti. 

"E doar randul tau acum". Asta mi-a zis el in ianuarie, intr-o conversatie in care vorbeam despre cum ne-a mers viata in ultimul an. Ce s-a mai intamplat, cum ne sunt familiile, cum suntem de tristi si fericiti in general. "Viata e compusa din cicluri, unele de fericire, altele de suferinta, unele de abundenta, altele de lipsuri, unele de succes, altele de esec. E randul tau acum, dar nu o sa dureze la nesfarsit."

A fost primul client pe care l-am tradus intr-o excursie in sudul Spaniei, si de atunci in fiecare an Jo imi trimite prin el cate un cadou. Imi scrie mesaje de text din cand in cand, iar o data mi-a trimis poza cu fiul lui proaspat divortat. L-am intrebat daca se plictiseste si se simte inspirat sa isi deschida agentie matrimoniala. A ras. Am ras. 

Imi gasesc bucuriile pe unde pot. 

ps. Ar trebui sa vezi filmul Gran Torino, cu si de Clint Eastwood. 

Traiesc in prezent, acumulez trecut




Fara intentia de a fi nostalgica, am cautat un mail despre care aseara am vorbit cu Lidia in timp ce eram pe plaja, sorbind dintr-un cocktail de capsuni cu prea multa gheata. Nu l-am gasit, sau poate imi aminteam gresit de el. Am vazut un film luna trecuta in care se vorbea despre chestia asta, ca amintirile noastre sunt destul de inselatoare, dar sunt singurul nostru adevar. 

Deci, nu am gasit mailul pe care vroiam sa il gasesc, dar am gasit alte mailuri. Mailuri cu o prietena draga tare in perioada aia, si in special mailuri cu cineva care tot timpul mi-a fost aproape chiar si cand mi-a fost departe. 

Am citit doar raspunsurile lui la mailurile mele de care nu imi mai aminteam. O apropiere stransa si sincera, poate prea sincera. Aveam obiceiul sa scriem un rezumat al zilei, iar apoi sa raspundem cu parerile noastre, iar maine sa o luam de la capat. O continuitate poetica, melodica. El masculin si tacut fata de altii, oarecum avand o atitudine de superioritate, un "nu le zic pentru ca oricum nu inteleg si mai mult ajung sa ma judece gresit si sa ma faca sa imi para rau ca le-am zis", iar eu copila, sprintena si deschisa fata de toti, in special fata de el. Si asa timp de vreo doua luni. Nu am citit toate mailurile, doar cateva, dupa care mi-a venit cheful sa scriu iar si am deschis accesul la blog. 

Sincer, a fost una din cele mai speciale prietenii pe care un om poate avea norocul sa le experimenteze in viata. Daca nu mai vreau? Ce ma opreste din a ma intoarce, din a reface? Sentimentul ca a fost bine si e bine ca a fost. Cateodata ceva e frumos tocmai pentru ca a fost odata si nu mai este, asa ramane ceva scurt si intens, un trofeu de pus in vitrina. Unele momente raman frumoase pentru ca sunt doar amintiri. Nestirbite. Cine stie cum ar fi fost daca ar fi fost altfel? Nimeni. Dar daca sunt impaciuita cu felul in care sunt lucrurile acum asta mi-e de-ajuns fara sa vreau sa schimb nimic, fara sa provoc vreo actiune ori reactie artificiala. 

Dar ceea ce mi-a atras cel mai tare atentia e faptul ca sunt diferita dar nu m-am schimbat. Sau poate nu m-am schimbat dar sunt diferita. Cred ca a doua varianta e mai corecta. Viata e o continuitate. 

Daca imi place ce-am adunat pana azi o sa imi placa si ce adun de acum incolo. Pentru ca desi sunt mult mai minimalista astazi, colectionez momente si amintiri, in asta imi consta fericirea. 

Todas las Romas llevan al mismo camino



"The Man I Love"

Someday he'll come along
The man I love
And he'll be big and strong
The man I love
And when he comes my way
I'll do my best to make him stay

He'll look at me and smile
I'll understand
And in a little while
He'll take my hand
And though it seems absurd
I know we both won't say a word

Maybe I shall meet him Sunday
Maybe Monday, maybe not
Still I'm sure to meet him one day
Maybe Tuesday will be my good news day

He'll build a little home
Just meant for two
From which I'll never roam
Who would, would you?
And so, all else above,
I'm waiting for the man I love