Me gusta la gente que intenta entender

jueves, julio 30, 2026 yonneland 0 Comments

No la que tiene razón. Ni la que siempre gana las discusiones. Ni la que tiene respuesta para todo. Me gusta la gente que intenta entender.

Estos días estoy viendo una serie de ciencia ficción. La típica que parece que va de una cosa y al final va de otra. Pluribus. Empezó llamándome la atención un detalle completamente absurdo. Luego otro. Y al final me he dado cuenta de que llevo varios días pensando más en las personas que en la propia serie.

Hay un personaje que cree que hay cosas que no se pueden aceptar aunque el resultado sea un mundo feliz. Otro piensa que, ya que el mundo ha cambiado, más vale aprender a vivir en él y sacar lo mejor que pueda ofrecerte. Y me hizo gracia porque me di cuenta de que esas dos personas ya existen en mi vida.

En mi familia están los dos.

Y supongo que yo llevo años intentando estar justo en medio.

Porque sí, creo que existen verdades incómodas. Creo que muchas veces preferimos no mirar. Creo que hay demasiadas cosas que funcionan porque la mayoría decide no hacerse preguntas.

Pero también creo que no puedo vivir llevando dentro todas las guerras, todas las injusticias y todos los males del mundo. No puedo. Hay personas que parecen alimentarse de eso. Yo no. A mí me rompe un poco por dentro.

Supongo que por eso dejé de discutir hace muchos años.

No porque dejara de tener opiniones. Al contrario. Creo que ahora las tengo más claras que antes.

Lo que pasa es que cada vez me cuesta más creer que una discusión cambia realmente a una persona.

Además, casi siempre me pasa lo mismo. Mientras el otro intenta convencerme de que tiene razón, yo ya estoy intentando entender por qué piensa así. Y ahí ya hemos perdido los dos. Porque él cree que estoy equivocada y yo empiezo a ver sus motivos. Y cuando entiendes los motivos de alguien es muy difícil seguir enfadado.

Aunque no estés de acuerdo.

Y eso tiene un problema.

Que a veces me gustaría odiar un poco más fácilmente.

Porque hay personas que hacen daño.

Y ahí entro en un bucle que conozco demasiado bien.

¿Lo hace porque es egoísta?

¿Porque tuvo una infancia complicada?

¿Porque cree sinceramente que está haciendo lo correcto?

¿Porque simplemente no se ha parado nunca a pensar?

Y no me gusta cuando no puedo entender algo.

Me desespera un poco.

Lo curioso es que hace casi diez años escribía exactamente sobre lo mismo. Yo pensaba que había cambiado muchísimo desde entonces, pero creo que no.

He cambiado de casa, de trabajo, de pareja, de creencias, de aficiones.

Pero sigo haciéndome las mismas preguntas.

Solo que antes necesitaba responderlas.

Ahora me conformo con hacerlas.

Y, no sé, creo que eso también es una forma de paz.

Porque al final me he dado cuenta de una cosa.

La gente que más admiro no es la que siempre acierta.

Es la que sigue teniendo curiosidad incluso cuando ya podría fingir que lo sabe todo.


0 pareri:

Eu aici cu scopuri, iar viata fără intentii

viernes, marzo 27, 2026 yonneland 0 Comments


În șoapta unui moment, când aerul parcă se oprește,
viața se mișcă, se deschide, respiră,
și totul din jur pulsează fără ca nimeni să ne-o spună.
 
EvoluÈ›ia nu are intenÈ›ie…
și totuși produce ființe care simt, organisme ce caută, bat, descoperă,
ca și cum un proces orb și mut țese melodii pe care doar cei vii le pot vedea si auzi,
și pe care nimeni nu le poate numi.
 
Mă opresc aici,
nu cred pe deplin, dar nici nu simt că totul se potrivește perfect;
universul, materia, viața
mă uimesc ca oglinzi care reflectă ceva imposibil de prins,
ceva ce se învârte, vibrează și mă cheamă să fiu trează,
să respir, să ascult, să simt fără răspunsuri.
 
Acea uimire nu dovedește un ochi care vede tot,
nici o minte care conduce dansul;
dar explică de ce atât de mulți simt că există ceva dincolo,
un ceva ce șoptește fără sunet, se ascunde fără frică,
rămâne în umbră și rareori ne atinge.
 
Este un spațiu ciudat,
dar real,
nici credință închisă, nici scepticism înghețat;
o uimire care pulsează, care vibrează,
care ne lasă să simțim miracolul complexului, delicatețea existenței,
fără să umple golurile cu adevăruri împrumutate,
fără să ordone viața în cutii.
 
E un loc solitar
un punct intermediar unde se simte imensitatea
dar se susține dora ceea ce știm;
unde misterul devine tovarăș,
iar viața cântă miracole imposibile.
 
Fiecare bătaie, fiecare gest, fiecare gând răsună cu muzica de a fi vii,
chiar dacă nu există regizor sau scenariu.
 
Și totuÈ™i… totuÈ™i mă surprinde pulsul perfect al imperfecÈ›iunii,
grația întâmplătorului,
arta ce răsare din hazard,
simfonia pe care nimeni nu a compus-o, dar pe care toți o ascultăm,
unde fiecare clipă rimează cu ea însăși,
fiecare suspin devine muzică,
 
și misterul continuă să danseze între ceea ce știu
și ceea ce intuiesc.



0 pareri:

Yo aquí con propósitos y el universo sin intención

viernes, marzo 27, 2026 yonneland 0 Comments

 
En el susurro de un instante, cuando el aire parece contenerse,
la vida se mueve, se abre, respira, y todo alrededor palpita sin que nadie nos lo diga.
 
La evolución no tiene intención...
y aun así produce seres que sienten, organismos que buscan, que laten, que descubren,
como si un proceso ciego y sordo tejiera melodías que solo los vivos pueden ver y escuchar,
y nadie puede nombrar.
 
Me detengo aquí,
no creyendo del todo, pero tampoco sintiendo que todo encaje sin grietas;
el universo, la materia, la vida
me asombran como espejos que reflejan algo imposible de atrapar,
algo que gira, que vibra, que me llama a estar despierta,
a respirar, a escuchar, a sentir sin respuestas.
 
Ese asombro no prueba un ojo que todo ve,
ni una mente que dirige la danza;
pero explica por qué tantos sienten que podría haber algo detrás,
un algo que susurra sin sonido, que se esconde sin miedo,
que permanece en la sombra y raras veces nos toca.
 
Es un espacio raro,
pero vivo,
ni fe cerrada, ni escepticismo helado;
un asombro que pulsa, que late,
que permite sentir la maravilla de lo complejo, la delicadeza de la existencia,
sin llenar vacíos con certezas prestadas,
sin ordenar la vida en cajas.

Es un sitio solitario,
el punto intermedio donde se siente la inmensidad
y se sostiene lo que se sabe;
donde el misterio se vuelve compañero,
y la vida canta milagros imposibles.
Cada latido, cada gesto, cada pensamiento resuena con la música de estar vivos,
aunque no haya director,
aunque no exista guion.

Y aun así… aun así me sorprende el pulso perfecto de lo imperfecto,
la gracia de lo casual,
el arte que surge del azar,
la sinfonía que nadie compuso pero que todos escuchamos,
donde cada instante rima consigo mismo,
cada suspiro se vuelve música,

y el misterio sigue bailando entre lo que sé 
y lo que intuyo.






0 pareri: