May I sleep at your place tonight?
De 4 ani incoace-cred, mi-e lene sa calculez- au trecut vreo 100 de persoane pe la mine prin casa. Am doua camere in airbnb si adevarul e ca am cedat ceva-mult- confort, dar am castigat o jumatate de salariu minim pe luna, o treime de un salar bunicel.Prueba
Quiero ver como funciona este editor antes de pagar casi 6 euros por él.eres (demasiado) detallista
Y aún asà pienso que no es una cosa mala para nada, que el prestar atención y perfeccionar los detalles es lo que da valor y calidad.Nimic nu doare mai putin decat o inima rece
Asa de mare am crescut ca totul mi-e mic, iar prin totul ma refer doar la un aspect care ma intereseaza dar mi-e putin oarecum sa-l zic din prima asa ca o sa dau cate tarcoale cu cateva idei la inceput si apoi o sa vorbesc de ceea ce de fapt vreau sa zic. Tind sa generalizez cand vreau sa demonstrez ceva.mi-e mica si religia
si magia
si cheful de a vedea seriale
si filme
si de a citi carti
si de a cunoaste oameni
Singura chestie ce nu mi-e mica e foamea, mamaliga ei de foame.
Si desi toate astea sunt constatari ale unui om mare, parca singura mea drama e ca iubirea mi-e mica. Si imi era mare, imi era mare de tot. Cat 40 de zile de post.
Ai ascultat melodii de dragoste in ultima vreme?
Ceea ce am ascultat eu acum cateva minute si m-a facut sa vreau sa scriu (si scrisul mi se pare mic, de-aia scriu ca cu stanga) e "Mi-e dor de tine" de grupul romanesc Vunk.
Deci... cum si de ce sa ii dai unei persoane atata valoare? De ce ti-ai face asta?
Tin minte cand citeam odata fraza "nu exista dragostea adevarata, exista doar sentimentul de atasament"
si atata de trist mi s-a parut
acum mi se pare mai trist sa gandesc altceva.
Poate doar versurile sunt prostute, poate doar eu sunt mai rece decat iarna cu umezeala ridicata de pe malul marii in Castellon.
Dar m-a enervat un pic, si acum o sa vezi de ce.
Ganduri si comentarii in cursiva:
Iar este o zi dintre acelea
Cand nu pot sa-ti ating pielea - am vrut vreodata sa ating pielea cuiva? nu imi pot aduce aminte
Ma uit la poze, sa-mi fac sange rau - asa-i, de ce te-ai uita la videouri de mancare daca esti la dieta?¿
Ca si-n vene curge numele tau - asta-i buna, dar noh, indragosteala are efectul secundar de a face declaratii mai mari decat ne tin explicatiile stiintifice.
Iar este azi si n-are cine
Sa te aduca la mine - ahm... ori vine ea singura, ori mergi tu dupa ea, dar sa ti-o aduca? cum adica? Asa... pe tava? in taxi?
De-ar fi cineva sa-l platesc cu oricat
Sa te-aduca la mine si atat - este cineva, costa bani si se numeste a rapi pe cineva.
Mi-e dor de tine si cam asta e
Nu pot sa te uit si habar n-am de ce - o idee ar fi ca nu prea vrei; pentru ca crezi ca daca renunti la ceea ce simti lasi din mana sentimentul cel mai valoros din viata ta in momentul de fata, si nu stii daca il mai poti dobandi in viitor si atata timp cat nu renunti la sentimentele tale inca nu s-a terminat, asa ca tii de el cum tii mana intinsa cand ti-a cazut mobilul in mare crezand ca intr-un mod miraculos revine si iti vei continua viata ca si cum nimic nu s-ar fi intamplat.
Mi-e dor de tine, dar mai tare ma doare
Ca suntem prea mici pentru-o iubire asa mare - ca sa fiu sincera cam doar fraza asta ma face sa ma simt prost pentru ca tin minte cu nostalgie cat de fain era odata cand credeam in iubire ca intr-o forta magica ce pluteste imprejur, iti da aripi si o senzatie euforica de a te simti buricul pamantului.
Uite-i pe toti cum se agita
Sa arate ca au o viata fericita- de ce nevoia asta de a considera ca doar TU ai parte de asa ceva si toti ceilalti se mint pentru ca nu stiu ce inseamna iubirea adevarata?
Saracii de ei nici nu stiu ce-i fericirea - ignorance is bliss, cum as traduce expresia asta in romana, hmmm... ceea ce nu stii nu iti stirbeste bucuria? cam asa ceva.
Daca nu ti-au vazut privirea - vezi sa nu hahaha aici ai exagerat un pic, nu crezi?
Si poate, intr-o zi, pe o strada
Pe o podea de mansarda
Vom sta dezbracati, (voi doi unul cu celalalt sau fiuecare cu alta persoana? tind sa cred a doua versiune) ascultand niste jazz
Oftand "Te iubesc", dar nu azi - speranta moare ultima, daca nu te omoara dorul intre timp. Sau daca nu iti trece dragostea asta mare de indata ce te indragostesti de alta cu o privire pe care daca ceilalti nu am vazut-o nu poti intelege cum putem trai fericiti.
Orice imi spui, mai bine sunt a nimanui
Nici a ta si nici a lui
Ori de cate ori ma lupt cu acelasi dor
Ma trage înapoi sa ma intorc - da, se numeste sindrom de abstinenta, despartirea afecteaza creierul in acelasi mod ca renuntarea la droguri citeam pe undeva.
Si la urma urmei cred ca ceea ce am e invidie. Norocosilor.
P.S.: de fiecare data cand in toiul unei certe ii zic lui L. ca nu este magie intre noi imi zice "Cum adica nu este? Clar ca este, (si aici injura un pic), avem si dragoste, si magie si pasiune, ce-i cu tine, nu le simti?" and I think that is beautiful.
SOBRE MI MALDAD y otros valores
si me preguntas si soy mala te diré rotundamente que no
si me preguntas si me llaman mala te diré rotundamente que sÃ
y te juro que no lo comprendo
creo que siempre he sido un poco justiciera, asegurarme de que cada uno recibe lo que se merece según mis razonamientos
the ultimate tool in the hand of the too slow working karma
pero ... por qué?
se puede estar feliz estando siempre, o casi siempre, calculando y actualizando el perfil de las personas que me rodean?
cuando más feliz estoy es cuando estoy piripi, cuando ya no se forman pensamientos negativos, vengativos, decisivos y tajantes, cuando las reacciones son honestas sin pensamiento analizador, cuando la risa es de oreja a oreja, cuando el interés es real, cuando hablar con otros es natural, sin manipulación, sin intentar averiguar las cosas que no estoy preguntando, cuando mis defensas están bajadas y sorprendentemente innecesarias, cuando la vergüenza se desvanece y me da lo mismo, verdaderamente lo mismo, lo que alguien pueda pensar porque en ese momento estoy absolutamente segura de que si me entienden mal es que no han prestado atención, y si me entienden bien es que nos lo estamos pasando genial y este es sólo el comienzo.
ojalá ese fuese mi estado natural
maybe there's something wrong with my wiring
recuerdo unos dibujos de pequeña en los que habÃa un elefante en el bosque que estaba siempre enfadado, daba respuestas maleducadas, insultaba enseguida a todo el mundo y los demás animales lo evitaban, nadie querÃa su amistad.
un dÃa mientras casi aplasta a un ratoncito (creo que era ratoncito), este animalillo se da cuenta de que el elefante tenÃa un pedacito de vidrio clavado en la planta de su pie. entonces el ratoncito le grita que pare un segundo, el elefante le hace caso, el ratoncito le saca el pedacito y entonces se dan cuenta de que todo ese amargor que el elefante desprendÃa no era culpa de nadie, era porque el elefante tenÃa un dolor permanente que le quitaba las ganas, la paciencia con los demás y lo veÃa todo negro.
la pregunta es... cuál es mi trozo de vidrio clavado en mi planta? o es una historia muy ñoña, demasiado simplificada para poder resolver los problemas psicológicos que cada amargado de la vida podemos tener?
siempre me ha gustado simplificar las cosas, asà son más fáciles de interpretar, reduciéndolas a una unidad
y posiblemente asà es más fácil llegar a concusiones equivocadas
Good bye, sweet avatar
Que a lo mejor mis ideas son pueriles, pues nada, que me delate mi inmadurez y que te confunda mi edad.
Da igual lo que diga mi signo, a mi me cuesta no idealizar el pasado, a mi me cuesta mucho pasar página y más que tener miedo a perder el amor -siempre que pensé que lo tuve- de hecho le tengo mucho más miedo a tener que reinventarme.
Recuerdo una publicación vieja de un amigo en la que se quejaba de que cuando una relación se acaba nos encuentra en un proceso de transformación que tenemos que parar y aparte de que cuesta pararlo, cuesta deshacerlo y retroceder. Una separación nos encuentra jugando una partida de un juego en el que pensabas que te estabas perfeccionando y antes de acabarlo te das cuenta de que ya nadie más está jugando contigo, y que no hay nadie que conozca ese juego, que hace tiempo que se ha descatalogado y que el último otro jugador ha abandonado. Además, serÃa un insulto pedirle a alguien que siga de donde el otro lo ha dejado. Y asà el duelo empieza por empezar a olvidarte de tu rol, por volver a ser más o menos neutral para que puedas, con suerte, empezar otro juego con otra persona.
Ah, que tú no quieres asÃ? Pues yo sÃ.
Y asà me encuentro de nuevo en mi estado neutral, en el que estoy acabando de soltar las últimas manÃas adorables adquiridas en el último juego. Y en este momento me encuentro con ese pequeño soplo de aire que me falta, cuando ya le doy la espalda a mi avatar. Cuando le doy alas a otras pasiones que ya no tienen nada que ver con las últimas.
No es la primera vez, ojalá sea la última. Pero añoro a mi avatar, tal como añoré y tuve que olvidar a la anterior, la saludo desde lejos y le recuerdo que me habÃa encantado esa versión de mi misma.
Redundant mindfucks
Me pasa mucho, y a menudo, de hecho casi siempre que no me quedo dormida viendo algo.
Cuando las luces se han apagado, e incluso el móvil lo he dejado de lado con la intención de ponerme a dormir, durante un instante, o dos, parece que se me juntan las noches, se me junta una multitud de recuerdos, más que en cualquier otro momento del dÃa, y todos me sorprenden en otro momento, con otras personas, o con otras sensaciones en el alma. A veces entrelazados, a veces conectados por ser totalmente opuestos y en contraste con el recuerdo anterior.
Y asà recuerdo cómo me sentÃa unos minutos antes de quedarme dormida cuando vivÃa aún con mis padres, cuando tenÃa la ilusión del futuro que me lo prometÃa todo.
O cuando me iba a ir de acampada al dÃa siguiente, y la noche no se estaba pasando lo suficientemente rápido para que fuera ya mañana, y encima con insomnio para que pareciera más larga aún.
¿SabÃas que durante 4 buenos meses antes de irme a la cama hacÃa unos buenos abdominales noche tras noche a la luz tenue de una lámpara de mesa? Qué manera de perder el tiempo. Si está claro que estas cosas no me duran, ¿por qué me sigo mintiendo?
O cuando en casa de mi hermana me imaginaba que su marido y ella se estaban acostando y eso me provocaba curiosidad. Es que siempre he sido una pequeña rebelde con curiosidades para estos temas.
O como en casa de mi abuela me iba a la cama del aburrimiento y sólo me alegraba la idea de que mi presencia ahà hacÃa que mi hermano pequeño no se sintiera tan solo. Y cuando pienso en eso, inevitablemente recuerdo esa noche cuando después de haberme quedado dormida, mis padres me llevaron a nuestra casa y mi hermano se quedó con mi abuela. Y lloraba, porque la soledad, y saber que no tenÃa con quien hablar y jugar hacÃa que los dÃas le parecieran muy, demasiado largos, y yo lloraba porque aunque tampoco me gustaba estar ahà la idea de que mi hermano se quedara sólo me dolÃa aún más. No sé por qué acabo de pensar en esto ahora... sólo sé que ahora lo echo de menos... en fin, vuelvo a mi tema.
Porque también me reencuentro en esas noches que no me recuerdan a algo en especial, solamente a la sensación de estar en otro sitio, en la casa de mi hermano, con esa moqueta oscura en el suelo que no habÃa cortado muy bien, y ese armario que me lo habÃa comprado con mi primer sueldo de camarera, que desde el dÃa uno casi se me caÃa encima.
Y recuerdo noches de hotel de mi último trabajo, esa sensación de querer no estar ahÃ, cuando no podÃa disfrutar de mi presente, cuando el culpable no era el sitio sino la compañÃa, mejor dicho, la filosofÃa de las personas de las que estaba rodeada y el estar haciendo lo que no me apasionaba.
Y por supuesto, siempre me paso unos instantes por esa época en la que amaba, y que ahora esos unos cuantos años se resumen a unos cuantos, pocos recuerdos, porque realmente no sólo que se nos pasa, sino que el olvido realmente significa olvidar.
Recuerdo cuando, como ahora, la luz estaba apagada y esperaba a que me entrase el sueño, y le escuchaba la respiración y notaba su mano caliente cogiéndome en el sueño de mi nalga izquierda; estaba segura de que eso iba a durar toda la vida, y que cualquier idea de que eso se iba a acabar algún dÃa me rompÃa el alma y la alejaba de mi mente. Pero me miro ahora y me veo ok, y que no ha sido para tanto, que esto de estar en mi propia compañÃa no es tan malo como pensaba que iba a serlo, que en realidad me gusta dormir sola y que los abrazos nocturnos me quitan el aire.
Y asÃ, pasando de recuerdo en sensación, y de memorias del pasado en los que tenÃa miedos e ilusiones a un futuro que ya pasó, se me disminuye el presente sabiendo que es sólo un instante más, que ya muy pocas veces llega a hacerme sentir gran cosa. This too shall pass. Aunque sea bueno o malo.
Ya no sé el por qué, sólo sé que esto sigue, que no se está ni demasiado mal, ni demasiado bien, y, por suerte tengo bastantes estÃmulos que me mantienen alejada de comerme la cabeza extremadamente a menudo.
Pero pase lo que pase, y haga lo que haga, mis pocos minutos de insomnio antes que quedarme dormida, me obligan a hacer estas pequeñas confesiones involuntarias de estados de ánimo presentes enlazados casi siempre a la misma cadena de sentimientos, miedos, esperanzas, logros, alegrÃas y tristezas pasadas, e inevitablemente me pregunto dónde estaré unos cuantos años desde hoy, cuando no recordaré esta noche, ni esta pequeña pausa de reflexión por ser demasiado insignificante.
Sensación muy muy nueva
Estos dÃas tuve a mi sobrinita aquÃ. Una monada de 7 años, (demasiado) llena de energÃa y vitalidad. Ella no camina, da saltitos. Y habla mucho. Y te lo quiere enseñar todo. Y no saldrÃa nunca de la piscina. Ni del mar. Y quiere saltar donde el agua esté más profunda. Y le da miedo hacer cosas nuevas, pero se deja convencer. Y quiere pizza y pasta. Y no le gustan los sabores fuertes.
Con ella aprendà de nuevo que el dentÃfrico "quema", y si la comida está caliente también quema.
Pero lo que más me ha conquistado ha sido cuando comiendo los primeros macarrones que he cocinado para una niña en toda mi vida, se haya parado y me haya dicho con su dulce voz de pito: qué bueno está.
Y luego quiso ir a la cama. Y cuando se queda dormida quiere silencio, y oscuridad, y alguien a quien abrazar. Y antes de quedarse dormida tiene un par de pequeñitos espasmos.
Te dije que es Géminis, como yo?
No crezcas, angelito mÃo. Porque llegarás a dudar de tu inocente alma, y dejarás de contarlo todo, y te preocuparás de la forma de tu nariz, y dejarás de sonreÃr.
Y te partirán tu dulce corazón.
Quédate asÃ, dame un abrazo más y enséñame otro vÃdeo de gatitos.
Me chiflan los estereogramas
Cuando empiezas la semana con conclusiones:
Las cosas como son, no como nos gustarÃa que fueran
Sólo sé que no sé nada, y te lo voy a demostrar
Y porque el research hecho para poder escribir esta entrada me ha llevado a cosas maravillosas, pon un Gabriel en tu vida:
Gabriel el muñeco erótico más realista del mundo
Make a wish
Yonne, short for Ionela
Steps and stumbles
-
►
2024
(1)
- ► septiembre (1)
-
►
2016
(37)
- ► septiembre (6)
-
►
2011
(23)
- ► septiembre (1)
-
►
2010
(45)
- ► septiembre (2)






















