Pasiv

N-am rabdare,
Sa te intreb, sa te cunosc,
sa te ajut, sa te refuz.

N-am rabdare,
Sa gatesc, sa mananc,
sa caut, sa gasesc.

N-am rabdare,
Sa iti fiu prietena, sa te ascult,
sa-ti explic, sa te conving.

Pentru ca azi nu ma intereseaza drumul.
Poate nici destinatia.
Pentru ca intr-un mod sau altul
Azi nu fac. Azi sunt.

I teach and learn


A L. le enseño inglés. Es un niño muy dulce, guapo y que romperá muchos corazones. ¿Cómo lo sé? Pues porque los cumplidos le salen sólo a veces y cuando te los dice casi te sientes como si fueses alguien especial. No te los suelta muy a menudo, pero sí cuando menos te lo esperas. Su madre ya me lo había advertido: cuidado con L. porque te dice sólo lo que quieres escuchar: "Gracias, Ionela, por enseñarme inglés, ahora soy el mejor de la clase" (¡Que me lo como!)

Ayer estuvimos hablando de las resoluciones del año nuevo, y entre ellas, había "FIND LOVE". Le pregunté si quiere encontrar el amor durante 2017 y me dijo que más adelante sí, pero 2017 no. Entonces le pregunté si tenía novia, y me dijo que no. Le pregunté si le gustaba alguna chica, y me dijo que sí, le gustan 2. ¿Ves? Justo lo que te decía XD

Pues nada, que le pregunté porqué le gustaban esas 2 chicas y cuál le gusta más. 
La que más le gusta es mayor que él. Ella tiene 10 años, es muy guapa, lista y se arregla mucho. Se ve que cuanto más mayores son las chicas más se arreglan y a él le gusta una chica bien arreglada. 
La otra es mona, chiquitina y no la más lista, pero le gusta porque corre muy rápido; tiene las piernas muy flacuchas y las mueve con mucha agilidad. 

O sea, una pija y una deportista. Una le desafía intelectualmente y la otra físicamente. Una es guapa la otra es muy mona.

Si es que la vida es una dicotomía!

Fragment de copilarie

Nenea Karoi era un vecin. Era sudor, cred, si de la o sudura a ajuns sa i se taie piciorul. De cand il stiu era in scaun cu rotile. Nu l-am vazut de multe ori pe strada; statea intr-o bucatarie de vara separat de casa principala. Fuma mult si era unde imi petreceam multe zile, mai ales in vacanta.

Mergeam des, ne jucam cu telefonul. Avea unul din acele telefoane cu roata; intotdeauna mi-au placut telefoanele cu roata. Acasa la mine aveam telefon cu butoane, i-am cerut mamei sa avem si noi cu roata ca sunt mai faine chiar daca sunt mai vechi.

Nenea Karoi fuma tot timpul. Imi placea sa stau in scaunul lui cu rotile, sa ma plimb inainte si inapoi. Ii ceream scaunul sa iesim pe afara si sa ne impingem unul pe altul. Mama era impotriva, nu ii placea sa ne vada in scaun cu rotile, cica asa atrageam necazul peste noi. 

Dar camera aia mica a carei mobila nu mi-o amintesc, stiu doar ca avea un birou mare langa pat, si ce era tot timpul plin, era pentru mine un loc fascinant. Petreceam ore intregi urmarind fumul de tigara cum se inalta incet, se incolacea si formele ce le facea in aer erau centrul meu de atentie. 

L-am intrebat odata de ce i-au taiat piciorul. Mi-a spus ca piciorul lui era negru, si daca nu i-l taiau negreala se urca tot mai sus, pana ce ar fi ajuns la organe si la inima si atunci ar fi murit. 

Era locul meu de joaca preferat. Mama ma certa ca miroseam a fum, imi cerea sa nu mai merg, acolo unde fumul se putea taia cu cutitul. Iar eu mergeam si luam cutitul si incercam sa-l tai. 

Copilaria e fascinanta, iar un copil va avea chef de joaca si imaginatie in orice veac copilareste. 

Ce frumos statea atunci timpul in loc.

No sé mentir ¯\_(ツ)_/¯


Te enorgullece saber que sabes aparentar muy bien y que tus expresiones no reflejan nada de tu vida interior. ¿Por qué?
¿Con quién te has enfadado tanto que te ha hecho creer que somos todos unos buitres esperando a ver cualquier signo de debilidad y aprovecharnos de ello hasta dejarte sin nada?
¿De dónde tanta satisfacción al saber que los tienes a todos engañados?

Dices que el mundo te da igual, que no amas, pero tampoco odias a nadie.
Pero la ignorancia no actúa, a la ignorancia le da igual.
La ignorancia no miente, no esconde, no intenta llevarte por caminos erróneos.
Si pudieras dejar de mentirte te harías un gran favor, mejor dicho: me hubieras hecho un gran favor.

Una cosa que no me vas a poder echar en cara es que no he sido sincera, abierta, entregada y dedicada.
Porque si te miro, no sólo te veo, sino que te observo atentamente; mientras estés delante de mí te presto atención: te escucho, te contesto y te conozco.
Sí, de esa forma tan intensa que antes te enamoraba y que ha acabado por hacerte sentirte incómodo.

Te veo.
A no ser que mientas o finjas.
En ese caso ya no es mi culpa.
Estoy aquí para verte, escucharte y responderte,
no para ser un detector de mentiras o un detective paranoico.

La culpa no es de quien cree, es de quien engaña; casi siempre.

Espero que un día realmente encuentres la libertad que tanto (anhelas) dices haber encontrado.

With G.


"And that´s how I knew she was a keeper"
"You never know what will make the other person think that you´re a keeper"

Adevar in alta limba


Stiu ca imi oferi spatiu ca sa demonstrez acum ca ma intereseaza si ca ai da un pas inspre mine de indata ce ai vedea o intentie de-a mea de a da un pas inspre tine. 
Ti-am cerut prietenie, si ai fost dispus sa mi-o dai, desi in acelasi timp mi-ai repetat de multe ori ca un tip ca tine cu o tipa ca mine nu pot fi prieteni. doar prieteni. 
Si acum iti spun ceea ce te temeai prin faptul ca nu iti spun nimic. 
Imi pare rau, dar mi-e mai greu sa iti dau ceea ce vrei tie decat sa i-l dau altora care nu tin asa de mult la mine. Pentru ca ei nu ma intereseaza, dar tie nu vreau sa iti fac rau. 

Wishful thinking


one of those weeks that you only want to be at home with your XXL sweater, with your heat on, some tangerines at hand while you hug your fluffy cat until he´s desperate to run away from you

De antibióticos va la cosa...


No está mal: Confusión y alucinaciones, depresión; daño en el celebro, alteraciones musculares, visión doble, fallo hepático... 
Menos mal que voy a subir montañas y no me hace falta una completa coordinación de músculos y vista ¯\_(ツ)_/¯

Tell my mom I loved her!

Dicotomía


Lo he logrado
Tomar decisiones con la mente
Y hacer que el corazón escuche
Se deje hacer callar
Se deje dominar
Se deje convencer
Se deje hacer sentir
O dejar de sentir.

Ya no me enamoro
Si enamorarme de ti tiene mala pinta
Y no sólo lo ven los demás
Sino que lo veo yo. 

Ya no me dejo llevar
Si no me convienes
Si no sumas suficientes puntos;
Aunque me digas las palabras correctas
Los cumplidos predecibles
Y los sorprendentes. 

Resulta que mi debilidad por los carbohidratos
Es superior
A mi debilidad para el amor equivocado. 

Perpetual present




Hasta que una nueva conversación no fluye
Hasta que no tienes ganas de descubrir
Hasta que no te vuelves a sentir guapa, fuerte y sexy
Hasta que no vuelves a tener ilusión. 

No dejas de mirar atrás, no importa hacía quien, 
Un novio, un marido, un ligue de una noche
Hasta que te das cuenta que las cosas buenas ocurren 
De verdad ocurren, de nuevo, 

Con algunos de repente.
Con otros despacio. 
Con algunos forzado. 
Con otros natural. 
Con algunos ni siquiera ocurren, pero incluso pensar en que podrían ocurrir sienta bien.

Y eso es suficiente, para que puedas mirar al presente. 

El futuro está demasiado lejos. Siempre.

Two can play at this game


No eres ni el primer ni el último tío del que paso porque pasa de mí. Si lo tuyo te sale natural, lo mío sale calculado, y si lo tuyo es de esperar, lo mío es sorprendente.

Porque tú pasas de cualquier chica que se ha dejado enamorar, y te esperas que a partir de ahora estén pendientes de ti, y de tus manos y de tus ganas de hacerles el favor y provocarles orgasmos, físicos y mentales. Porque te lo curras muy bien hasta que se entregan, y piensas que para ellas no hay vuelta atrás. Que son ellas las que siempre se quedan enamoradas, y que tú quedas el que decide si se queda o se va, el que baila libre entre mariposas, con la confianza bien alta y el corazón bien frío.

Pues no.

Un cazador como tú siempre tiene que pasar por sus jaulas para comprobar que las presas están ahí, reconociendo su estatus; por eso desde que descubro cómo eres tengo paciencia. Hoy no, y a lo mejor mañana tampoco, pero vuelves, y es entonces cuando te das cuenta que la presa sigue siendo libre, que el hechizo no ha funcionado, que donde pensabas haber dejado a un pájaro asustado encuentras un águila bien fuerte.


Y a ti, amigo mío, no se te da bien la cetrería.

Anna



Sabía que Carlos, igual que Salva hacía unos años atrás, estaba enamorado de ella, y disfrutaba de sus cumplidos, de su atención y devoción, y de los besos que les dejaba dárselos, de los juegos con almohadas y de algún polvo que la hacían sentirse mujer. En resumidas cuentas, la trataban como a una princesa y la follaban como a una reina.

Pero no estaba enamorada de ellos, no tenía la ilusión de ir caminando por la calle a su lado, de enviarles fotos de ellos a sus amigas, los mantenía a su lado porque le subía el ánimo, y ellos ya sabían en lo que se habían metido.

Pero esta noche Carlos estaba harto de ella, de sus altibajos, de sus inseguridades, de sus “tira y afloja”, y mira la tele callado, con una cerveza en la mano y sin prestarle mucha atención a ella.

A veces lo hacía con intención, para provocarla, para echarle en cara que está a punto de perderlo si no hace nada, pero esta noche sabe que los ultimátums no funcionan con ella, que le cerraría la puerta antes de darle una oportunidad, así que sigue ahí, en el sofá, sin ganas de irse y tampoco de quedarse. Mirar la tele sin pensar en nada le favorecía. Qué más daba que ella estaba quieta y en su suave pijama de camiseta de tirantes y pantalones cortos que dejaban verse demasiado cosas para las miradas de un solo amigo. Con su melena suelta y las manos jugando con el gato que la mordía de vez en cuando Anna parecía ausente. 

Justo cuando la película se pone más interesante Anna empieza a hablar. ¡Maldita sea! Quiere que mire películas con subtítulos porque la señorita no mira películas si no están en Versión Original, y después se pone a hablar cuando estoy concentrado en leer esos subtítulos minúsculos.  

Carlos pulsa el botón de pausa y la mira. “Qué decías?”

“Que hoy llega Marta, la chica de AirBNB. Se quedará una semana. Sabes que le gusta el flamenco como a ti?

“Ah, vale” ¿Y a mí qué me importa? Pensando para sí mismo.

La película llega al final. Anna está dormida, y el gato está quieto al lado de Carlos que sin darse cuenta llevaba buenos minutos acariciando. Se escucha alguien en la puerta. Carlos se levanta y abre. 

“Hola, soy Marta, creo que ya nos vimos la última vez que me quedé en casa de Anna. Esta vez me quedaré sólo un par de noches”

“Sí, Anna me lo comentó. Supongo que ya sabes dónde están todas las cosas. Ella se ha quedado dormida en el sofá mirando una película. ¿Quieres que la despierte?

“No, qué va, voy a dejar las cosas en mi habitación y después voy a salir a dar una vuelta y a cenar”

“¿Y, ya has hecho amigos en Valencia?”

“Unos cuantos, gente a la que le gusta el flamenco y tal, unos pocos raritos, pero buena gente.  A Anna no le va mucho ese rollo, pero para mí es ya más que una afición”

“Sí, a Anna no le va eso. De hecho a mi me encanta y nunca se quiere venir conmigo.”

“Pues podrías venirte conmigo y quedar con estos amigos. A lo mejor incluso conoces a alguno de ellos, como eres de aquí.”

“Sí, es posible. ¿Cómo se llaman?”

“Buf, a ver, son unos cuantos, no sé, hay uno que se llama Alberto, está Rocío, Miriam, Luís, uno que se llama Pablo o Pedro, y unos cuantos más. Mira, ¿Por qué no te vienes ahora y los conoces? Sólo salimos en plan unas birras, seguro que en una hora y pico estaremos de vuelta.”

Carlos mira hacia el salón. Seguro que me lo paso mejor que aquí.

“Bueno, no estaría mal. Pero, ¿seguro que no les molestará a tus amigos?

“Qué va, si esto es algo muy informal. Además, seguro que les caes bien y todo.”

Carlos se coge la chaqueta y sale con Marta. 

Ya está, aquí no vuelvo.
...
Anna se despierta cuando ya es bien de noche. Se da cuenta de que Carlos ya no está. Coge al gato en los brazos y enciende la tele. Le habían recomendado una serie de Netflix recientemente. Ya tiene plan para este finde. Y vino.

Blank piece of paper indeed




Mi casa es su casa


Hello, dear old friend, 

M-am gandit sa iti scriu, pentru ca nu ti-am scris de mult si vroiam sa iti spun ce mai fac. Nu o sa iti spun multe despre mine, dar o sa iti spun cate ceva despre altii.

Dupa cum stii, acum cateva luni m-am mutat in noul apartament, nou nout nu e, dar arata ca nou. E colorat si primitor, destul de mare, dar intim totodata. Are 3 camere, si cum folosesc doar doua, a treia e pentru oameni in trecere pe aici. E camera cu tonuri turcoaz cu alb si galben, primitoare, luminoasa si spatioasa.

Am inceput cu couchsurfing back in the days, iar acum un alt website. Oricum, imi place chestia asta destul de tare. Intr-o singura saptamana am cunoscut 3 oameni noi nouti, diferiti si interesanti. 

Primul a fost C. E din Zaragoza si studiaza un master aici, o sa vina din cand in cand pentru ca se simte ca acasa. 3 seri de seriale la care nu ne-am prea uitat pentru ca mai mult am vorbit. A avut o prietena timp de 16 ani si s-au despartit acum un an. Nu s-a casatorit niciodata si probabil nu o sa o faca niciodata. Nici ideea de a avea copii nu il atrage. Studiaza psihologia locului de munca, ceva relationat cu resurse umane. Un om bun, i-a placut risotto-ul facut din resturi de prin frigider si m-a intrebat daca sigur nu sunt italiana. Stiai ca lumea ma intreaba des daca sunt italiana? Cica am o melodie in forma de a vorbi spaniola iar numele Ionela, cu terminatia "ela" suna destul de italian. Ma distreaza asocierea, desi o aud destul de des. Lui Sebastian i-a placut tare de C., aproape m-am simtit geloasa. Poate pisicul meu e atras mai tare de baieti decat de fete. E ok, eu il iubesc indiferent de cine e atras.

Apoi a venit A. El e fotograf, a stat putin, mi-a facut poze la apartament si la pisic. Vorbaret si plin de viata. Sebastian l-a cautat de cateva ori, dar cum A. era ocupat l-am adus in sufragerie si ne-am uitat la seriale. 

Iar azi o am pe Z. aici. E profesoara de yoga si face masaje. I-am dat supa cu galuste si i-a placut. E vegetariana, dar nu prea stricta asa ca a mancat si aripioarele de pui din supa. Are parul portocaliu si ii place energia din apartamentul meu. E mai in varsta. Un spirit liber si linistit. S-a despartit de fosta ei dragoste intensa asta vara, si acum se indragosteste de un barbat cu 10 ani mai mic decat ea. Bea mult ceai si a venit la un curs. O sa mai vina si vrea sa stea tot la mine, dupa 2 incercari in alte apartamente aici simte ca poate fi caminul ei in orasul meu. Si toate astea mi le povesteste intr-un accent dulce argentinean. 

Cand oamenii ma lasa sa am o fereastra mica la viata lor ma simt revigorata. 
Sunt mai sociabila decat credeam. 

Ramai cu bine, o sa iti mai scriu :)

Attitude


O imagine spune mai mult decat o mie de cuvinte